Święto Niepodległości, czyli konfrontacja i pogłos Kierwińskiego

Marsz Niepodległości może być game chengerem w konflikcie pomiędzy polskimi plemiennymi siłami politycznymi. Tusk walczy o życie, a prezydent o absolutną dominację. Gra o Polskę zapowiada kolejną bitwę. Rząd musi dla dalszego istnienia, odzyskać narracyjną przewagę. Grozi mu rozpad, a atak na TK, osłabił spójność koalicji. Co zrobi Tusk? Rozpatrzmy scenariusze.

Pierwszy to taki, w którym prezydent Polski z liderami ugrupowań prawicowych idą w pierwszym szeregu. Demonstrują jedność, a tym samym sprzeciw wobec polityki rządu. Dla prezydenta Nawrockiego, który ma obecnie niewielką przewagę w opinii publicznej jeżeli idzie o poparcie za akcję w Trybunale Konstytucyjnym i fizyczną w nim obecność, idąc na czele tego wielotysięcznego pochodu staje się niekwestionowanym społecznie liderem strony patriotycznej. Obrazy z jego obecności na czele marszu, pójdą w świat. Pokażą widzom siłę na czele której stoi głowa państwa. Brak reakcji strony rządowej pokaże jej słabość. Bo zwolennicy rządu nie są w stanie zademonstrować równie masowego dla niego poparcia. Ulica pokaże za kim stoi naród. Prezydent Nawrocki staje się autentycznym, niekwestionowanym liderem patriotycznej części Polaków. A idący wraz z nim liderzy innych ugrupowań, swoją obecnością akceptują prezydenta jako primus inter pares. Pierwszego wśród równych.

Co sprzyja temu scenariuszowi. Po pierwsze mobilizacja społeczna sprowokowana siłowym rozwiązaniem konfliktu o Trybunał Konstytucyjny. Rząd zrozumiał, że kordon policyjny i białe hełmy otaczające budynek Trybunału, psują jego wizerunek. Nie dosyć, że część sprzyjających dotąd prawniczych autorytetów, krytykuje siłowe wejście do Trybunału Konstytucyjnego, a także kontestuje podstawę prawną zawieszenie w czynnościach dotychczasowego prezesa, to gwałtowna reakcja platform społecznościowych, porównywania policji do ZOMO, a Tuska do Jaruzelskiego i obecność setek białych kasków wokół budynku są widocznym dowodem na autorytarne zapędy władzy. Władzy, która chce uchodzić za demokratyczną.

Po drugie po raz pierwszy Ratusz warszawski dał zgodę na Marsz, co znaczy, że na pozycjach wyjściowych władza nie sprzeciwia się Marszowi. Świadczy to o słabości i obawach rządu, albo to cisza przed burzą, czyli udawanie uległości, aby uderzyć w trakcie metodą prowokacji. Wywołać awanturę, burdy, zamieszki, walki z policją, aby mieć nagrania świadczące, że dobra wola została nadużyta.

Drugim powodem, bardziej hipotetycznym, jest wewnętrzny opór w koalicji rządzącej. Liderzy ugrupowań wchodzących w skład większości parlamentarnej, są podzieleni w opiniach. Nowa Lewica pod wodzą byłego partyjnego aparatczyka prze do konfrontacji, ale Hołownia i Kosiniak Kamysz, coraz głośniej mówią o konstytucyjnym resecie i zapewniają, że nie ma mowy o wyjściu z koalicji. Co świadczy o tym, że są przeciwni konfrontacyjnemu rozwiązaniu nie tylko kwestii Trybunału Konstytucyjnego, ale i także używaniu policji do walki politycznej. To może być hamulec dla chęci nasłania policji na Marsz w sposób otwarty. Tym samym ten niewygodny dla Tuska scenariusz ma spore szanse powodzenia.

Drugi scenariusz mniej konfrontacyjny polegałby na obstrukcji Marszu. Kontrolach przewoźników, zatrzymywaniu autobusów jadących z uczestnikami Marszu do Warszawy pod byle pozorem. Na przykład przedłużającej się kontroli technicznej. Wymuszaniu postojów, organizowanie fikcyjnych robót drogowych, objazdów, blokad itp. Policja ma szereg możliwości aby utrudnić uczestnikom dojazd do Warszawy. Opóźnić, a nawet uniemożliwić. Nadto w samym mieście tak zorganizować ruch, aby nie było dojazdu do centrum, ograniczyć możliwość parkowania, nakładać mandaty za drobne przewinienia. A wobec idących do centrum uczestników zastosować rozmaite miękkie techniki operacyjne, jak legitymowanie, rewizje osobiste, sprawdzenie plecaków pod katem szukania środków pirotechnicznych, alkoholu, broni, motywowane koniecznością zabezpieczenia zgromadzenia. Bo istnieje zagrożenie dla porządku publicznego. Wszystko, aby zmniejszyć frekwencję. Dzięki tym zabiegom w mediach sprzyjających rządowi pojawi się komunikat, że marsz się odbył, przebiegł spokojnie, ale frekwencja nie dopisała i było niej ludzi jak zazwyczaj. Narracja będzie więc taka, że rząd jest miły i dąży do zgody, a strona przeciwna jest słaba i nie ma poparcia.

I trzeci scenariusz. Rząd przyjmie strategię konfrontacyjną. Zrobi to samo co robił wcześniej. A zatem prowokacje. Wmiesza w tłum maszerujących swoich agentów – prowokatorów. Poprzebieranych funkcjonariuszy. Udających patriotów. Któryś z nich rozwinie hasło „bij Żyda”, a stosowna telewizja znajdzie się przypadkiem w tym miejscu i w tym czasie, aby nadać ten obraz na cały świat. Ktoś coś podpali, ktoś zatelefonuje i opowie o bombie schowanej w jakimś koszu na śmieci, albo studzience kanalizacyjnej, na trasie przemarszu. Znajdzie się jakiś gostek z gazem i pryśnie nim w oczy jakiemuś policjantowi albo komuś z ekipy telewizyjnej prorządowej telewizji. Możliwości jest wiele, uczą tego w policyjnych akademiach. Tych szkolących prowokatorów. To że rząd organizuje takie prowokacje wiadomo od dawna, a teraz pojawili się tacy pod Trybunałem Konstytucyjnym. Ale organizatorzy protestu pod siedzibą TK, byli czujni.

Rzecz jasna rząd i Pogłos Kierwiński nie mogą działać zbyt ostentacyjnie. Na rympał. Siłowe przejęcie Trybunału Konstytucyjnego udało się, ale straty wizerunkowe rządu są zbyt duże a rysy na koalicji powiększają się. Trzeba więc działać dyskretnie. To, że taki scenariusz jest realny, dowodzi oświadczenie związku zawodowego policjantów, zgłaszające sprzeciw dla wykorzystywania policji do celów politycznych. Ale co stoi na przeszkodzie, aby tym zajęła się wyspecjalizowana jednostka policji niemieckiej ubrana w mundury policji polskiej. Przecież w Polsce jest sporo ukraińskich bandytów, skłonnych za pieniądze wykonać każde zlecenie.

Te trzy scenariusze leżą na stole a sytuacja jest dynamiczna. Tusk niczego nie przedsięweźmie bez zgody Ursuli von der Layen, bez uzyskania akceptacji z Niemiec. W tle jest też inna ambasada, która ma w takich sprawach wiele do powiedzenia. Bajzel w Polsce ma być, ale nie za duży. Ma być pod kontrolą i Tuskowi wyznaczono granice tego chaosu. Tak czy inaczej, po „zwycięstwie” nad Trybunałem Konstytucyjnym, wizerunek rządu i Tuska ma widoczne plamy. Realizuje unijny plan, ale robi to topornie, wywołuje niepożądane skutki. Jednym z nich jest inkorporacja Grzegorza Brauna do prawicowego frontu. W Polakach odezwał się patriotyczny sentyment, a hasła a wyjściu z UE padają na coraz bardziej żyzny grunt. To ewidentne straty.

A… i jeszcze ważna kwestia. Wojsko z dużym prawdopodobieństwem pozostanie w koszarach. Bo jako część NATO, polskie wojsko niczego nie może zrobić bez zgody wuja Sama.

Który z tych scenariuszy się wydarzy pozostaje kwestia otwartą. Zbyt wiele czynników odgrywa tu rolę, ale wydaje się, że zadecyduje o tym sytuacja wewnętrzna w koalicji. Jedni koalicjanci, jeśli chcą jeszcze istnieć jako samodzielne byty, szczególnie PSL i Polska 2050, bardzo osłabione nadmierną kolaboracją z KO, muszą temperować zakusy reżimu. Drudzy jak Nowa Lewica, pewna swojego lewackiego elektoratu, pcha Tuska do konfrontacji. Ma partia Czarzastego w tym podwójny interes. Prezentując twardą wobec prawicy postawę, konsoliduje wokół siebie radykałów, jednocześnie odzyskuje część lewicowego elektoratu KO.

Niemieccy doradcy Tuska skrupulatnie analizują wszystkie możliwe warianty. Agentura sonduje możliwości, zbiera informacje a decyzja zapadnie zapewne w ostatniej chwili. Ale jedna rzecz wydaje się najważniejsza dla organizatorów Marszu. Ich sztab musi być przygotowany na najgorszy scenariusz. Bo nie ważne co się podczas Marszu wydarzy, bo jedynie ułamek Polaków w nim weźmie udział, ale najważniejsze jest to jaki obraz i jaka narracja zdominuje medialny przekaz. Co zobaczy świat i co dowiedzą się o Marszu Polacy.